Το σύστημα αρχείων του Linux και γενικότερα ενός συστήματος UNIX δεν είναι απαραίτητο ότι θα βρίσκεται εγκατεστημένο σε μία μόνο φυσική μονάδα, όπως ένα διαμέρισμα δίσκου. Για την ακρίβεια, όπως είδατε και στο κεφ. 5 κατά την εγκατάσταση, κάτι τέτοιο δε συνιστάται. Αντίθετα, προτείνεται η χρήση πολλών διαμερισμάτων δίσκου ως δευτερέυοντα συστήματα αρχείων που θα φιλοξενήσουν τους διάφορους καταλόγους /home, /usr, /var, κ.ο.κ.

Το πρωτεύον σύστημα αρχείων είναι πάντα αυτό που φιλοξενεί τον βασικό κατάλογο root /, και όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα. Για κάθε σύστημα αρχείων, πρωτεύον ή δευτερεύον υπάρχει ένας αντίστοιχος βασικός κατάλογος root. Επειδή αυτό μάλλον θα προκαλέσει σύγχυση, θα χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα.

Έστω ότι έχουμε δύο συστήματα αρχείων, σε δύο διαφορετικά διαμερίσματα hda1 και hda2 του δίσκου. Το hda1 είναι το πρωτεύον και περιέχει τον βασικό κατάλογο root / του συστήματός μας, ενώ το hda2 περιέχει τον κατάλογο /usr.

Ο βασικός κατάλογος root για τον υπολογιστή μας συνολικά είναι στο hda1. Ωστόσο, κάθε ένα από τα συστήματα αρχείων έχει το δικό του βασικό κατάλογο root. Έτσι, στο διαμέρισμα hda1 ο βασικός κατάλογος root ταυτίζεται με τον κατάλογο root του υπολογιστή μας, ενώ στο διαμέρισμα hda2 ο βασικός κατάλογος είναι αυτός που περιέχει τα αρχεία που εμείς βλέπουμε ότι ανήκουν στο /usr.

Αυτό που συμβαίνει όταν χρησιμοποιούμε δύο ή περισσότερα συστήματα αρχείων, είναι να συνδέουμε τον βασικό κατάλογο των δευτερευόντων συστημάτων αρχείων με έναν κατάλογο του πρωτεύοντος. Στο παράδειγμά μας συνδέσαμε τον βασικό κατάλογο του συστήματος αρχείων που βρίσκεται στο διαμέρισμα hda2 με τον κατάλογο /usr του συστήματος αρχείων ο οποίος βρίσκεται στο hda1. Αυτή η σύνδεση ονομάζεται συναρμογή (mount), και ο κατάλογος /usr είναι ο αρμός του συστήματος αρχείων που βρίσκεται στο hda2.

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι η συναρμογή λαμβάνει χώρα ανεξαρτήτως του είδους του συστήματος αρχείων του δευτερεύοντος ή ακόμη και αν είναι διαφορετικό από αυτό του πρωτεύοντος. Επιπλέον, αν εξαιρέσουμε τα εργαλεία που διαχειρίζονται τις προσαρτήσεις και τα συστήματα αρχείων, στο υπόλοιπο λειτουργικό δεν είναι εμφανής η ύπαρξή τους. Υπάρχει έτσι, μια ομοιόμορφη αντιμετώπιση των αρχείων και των καταλόγων, ανεξαρτήτως του συστήματος αρχείων στο οποίο φιλοξενούνται.

Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό καθίσταται φανερό όταν προσπαθούμε να συναρμόσουμε ετερογενή συστήματα αρχείων, όπως δικτυακά συστήματα αρχείων ή άλλων λειτουργικών συστημάτων (π.χ. Windows, MacOS).

Προφανώς, τα αρχεία ένός σύστημα αρχείων το οποίο είναι συνδεδεμένο σε κάποιον αρμό είναι προσβάσιμα μόνο κατά τη διάρκεια της συναρμογής.